pomysl-ze-to-sen bloguje...

Jak bardzo można nie rozumieć życia? W sumie powinnam zapytać czy da się w ogóle pojąć jego sens. Czy życie naprawdę opiera się na wyborach? Mam nieodparte wrażenie, że nie. Fikcyjna możliwość podjęcia decyzji jest pewnego rodzaju opium, do którego uciekamy. Może piszę te słowa, ponieważ łatwiej mi jest pogodzić się z tym jak muszę żyć. Owszem dokonałam wielu wyborów (np. studia), lecz wciąż odczuwam brak swojego ‘lifestyle’. Wszystkie alternatywy były mrzonką. Więc co to za wybór gdy spośród 9 jajek zbitych i 1 całego, wybieram na jajecznicę to nietknięte?

Fikcja, mrzonka, ułuda, wymysł.

Czas nie będzie na nas czekał
Wiec wybaczmy sobie to co było w nas złe
Nie umiem żyć bez ciebie
Teraz dobrze to wiem

Naszym życiem kierował przypadek. Od poznania, od spotkania po rozstania. Wciąż ten sam schemat, wciąż ta sama melodia. Gdy nasz wzrok się spotka i rozmawia, nie sposób tych oczu rozdzielić. Za nimi w ślad poszły nasze dłonie i nogi wraz z nimi i serca. Te spacery godzinne, rozmowy wciąż żywe i uściski wiecznie szczere. A znowu razem być tak mi się chce. Od rana, od śniadania myślę więc, jak by to było gdybym się w Twym życiu zjawiła znów.

Gdy Cię spotkam, posadzę, zamknę oczy Twoje i powiem Ci tak

„Wyobraź sobie duży dom, przed nim konia, czworo dzieci, za nim garaż pustką świecił by. Lecz w środku domu my. Po śniadaniu, przed kolacją. Tak po prostu my. Wciąż z nadzieją, wciąż z miłością, wciąż z potężną wiarą. Wierzyć w miłość ponad życie , wierzyć w miłość tak skrycie nam się chce. Bo wiara czyni cuda i na pewno nam się uda razem znów być.. Teraz ona Ci gotuje, teraz ona cię rozpieszcza. Jednak Ty wiesz to co i ja wiem. Ponad wszystko nasza miłość, nasza wiara i nasz upór by znów razem być.”

.I dont care for your attitude

 you bring me down

Nie wiem jak zacząć ten list, gdy nie wiem jak zacząć zaczynam właśnie w ten sposób. Teraz przeje do meritum, bo nie umiem pisać długich wstępów (zresztą nigdy nie byłam za dobra w przemówieniach).

Nie potrafię istnieć w takim związku, z którego żadna ze stron nic nie zyska, a jedna wiele traci. Mówiąc, że jedna traci mam oczywiście na myśli siebie. Tracę całe dnie i noc, myśląc, co u Ciebie, jak Twoje samopoczucie itp. Wiadomo, że przesadzam, taka moja natura.. Pisząc do Ciebie wylałam wino, to chyba z nerwów. Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego jak bardzo irytuję się, gdy dochodzi do mnie fakt, że Ty nawet o mnie nie myślisz. Chociaż może i myślisz, ale tylko wtedy, gdy się sama przypominam.. To bez sensu. Nauczę się to akceptować, to znaczy mam nadzieje, że nauczę się z tym żyć. Nic nie stoi na przeszkodzie w końcu. Chociaż może i stoi.. Wiesz, co jest moim problemem? Moja, kurwa, wielka miłość..

Zbyt często mam wrażenie, że moje ciało zmienia stan skupienia. Właściwie to zmienia je dusza. Jeśli można w ogóle określić, w jakim ona znajduje się stanie to zaryzykowałabym stwierdzenie, że w stałym. Dlaczego w takim razie czuje, że serce zamienia się w kamień, dusza w wodę, a ciało w gaz? Serce przestało pompować krew, jest nieczułe i bezlitosne. Dusza zamienia się w ciesz, dostosowuje się do sytuacja, jest niemrawa, bez zdania. Ciało czuje się przeźroczyste, niewidzialne.

Cdn.

Naiwna wiara, że miłość jest wśród nas.

Naiwna wiara, że można zmienić świat.

Naiwna wiara, że można dotknąć gwiazd.

Naiwna wiara, że czas oszczędzi nas.

Afektami Kartezjusz nazwał taki typ przedstawień, a więc stanów świadomości, które nie są ani aktami woli, ani postrzeżeniami i które dusza wywodzi z siebie z samej, nie zaś ze świata zewnętrznego. Afekty są według Kartezjusza swego rodzaju reakcją na zdarzenia w świecie zewnętrznym, a bezpośrednim ich źródłem są „siły życiowe”, które umieszcza Kartezjusz w ludzkiej krwi. Afekty mogą skłaniać człowieka do czynienia zarówno dobra jak i zła, toteż postulował konieczność panowania nad nimi, bowiem tylko wówczas są one dla człowieka użyteczne. Empedokles natomiast uważał, iż mieszanie się niezmiennych żywiołów zachodzi w różnych proporcjach, z czego wynikają różnice w stanie skupienia materii. Cały ten proces przypomina pracę malarza, który na palecie miesza ze sobą różne farby, aby uzyskać odpowiednią barwę. Co jest jednak odpowiedzialne za sam proces mieszania się żywiołów? Dwie naturalne w przyrodzie siły Miłość i Nienawiść, które sprawiają, że elementy przyciągają się i odpychają od siebie.

Niesamowite jest to, iż kochając człowieka można go tak bardzo nienawidzić. Kocha się za sam fakt istnienia konkretnej jednostki, a nienawidzi za to, co owa jednostka czyni. Ambiwalencja to odczucie, które w każdym z nas pojawia się przynajmniej raz w życiu. Nie musi być ona skierowana do człowieka (chociaż z całą pewnością jest to najczęściej spotykana okoliczność). W moim życiu zaobserwowałam już dwa razy to nieznośne uczucie. Gdy kochałam i nienawidziłam jednocześnie. O pierwszym mówić nie będę, a o drugim nie potrafię. Jak widać już 400 lat temu wiadomo było, że miłość to afekt. To niepożądany skutek uboczny. Tylko dlaczego tak wiele ludzi go produkuje? Dlaczego człowiek nie odnalazł jeszcze idealnej receptury gdzie skutki uboczne byłyby zminimalizowane? W końcu czy w każdej krwi tkwią „siły życiowe”?

Nie łatwo jest żyć w czasach tak idealnych, czasach gdzie student może pracować, a emeryt wyjeżdzać za granicę. Nie mówię tu o Polsce ale o całym świecie. Człowiek może się realizować i dążyć do bycia kimś ważnym. Oczywiście jest dużo problemów społecznych, bieda głód, patologia, brak schronienia, ale czy to nie jest ziarno w porównaniu z całą plażą? Człowiek młody może postawić sobie jasny, możliwy do osiągnięcia cel. Może dążyć do niego, może popełniać błędy i je naprawiać. Każdy może żyć tak jak sobie wymarzy, robić to czego pragnie. I tu chyba pies pogrzebany.

Człowiek dochodzi do granicy, przekraczając ją traci wszelkie wartości, jest jak chomik w kołowrotku. Biegnie do celu, do którego nie dotrze. Popada w monotonie i nigdy się nie zorientuje, że to tylko i wyłącznie jego wybór. Będzie żył w złudnym przekonaniu, iż osiąga cos ekstremalnie pięknego. Nie będzie się nawet zastanowił nad tym, że jego życie to pasmo sklonowanych dni i nocy.

Spotykając takiego człowieka na próżno jest szukać wspólnych zainteresowań. Człowiek ten stał się już chomikiem, a człowiek wspólnego języka ze zwierzęciem nie znajdzie.

Zaczynając dziś ten wątek miałam nadzieję, iż odpowiem sobie na pewne pytanie. Mianowicie zastanawiało mnie komu żyje się lepiej. Nam, wolnym ludziom, czy pokoleniom wojennym. Oni nauczyli się żyć we wspólnocie, każdy dla każdego był bratem. Każdy równy. Łączył ich przede wszystkim wspólny cel. 

Ciężko jest zrozumieć, co to dokładnie oznacza.

Dla osoby śmiertelnie chorej jest to walka o każdy dzień;

dla studenta, któremu grozi wyrzucenie z uczelni - walka o każdy możliwy termin poprawy;

dla sportowca - walka o każde zwycięstwo.

Można by tak długo wymieniać.

Dziś dopadło mnie pytanie związane z moją walką, z moją wolą. Mianowicie sumienie zapytało się mnie, co ja robię dla siebie? O co walczę? Czego pragnę? Odpowiedzią na te pytania były łzy. Wypłynęły prosto z serca, nawet nie raczyły 'zahaczyć' o mózg. Szkoda. Może inaczej podchodziłabym do tej kwestii. Tak właściwie to łzy były konsekwencją pierwszej myśli, która przyszła mi do głowy. Okazało się, że moja walka ogranicza się do zwykłych przyziemnych zagadnień, nic szczególnego. I to mnie w głębi ducha przerosło. To sprawiło, że żywica wylała się z mojego drewnianego, mogłoby się wydawać spróchniałego, serca.

Zmuszona okolicznościami istniejącymi w moim życiu, zaczęłam zastanawiać się nad pojęciem alter ego.. Czy każdy je ma? Czy to świadomy wybór?  Czy jest to druga, skrajnie sprzeczna strona osobowości? Czy jest to po prostu druga dusza jednego ciała? Która z tych stron wygrywa? Silniejsza, a może ta która ma więcej okazji sie ukazać? Szukam swojego odpowiednika, swojego drugiego ‘ja’ ale nic nie przychodzi mi na myśl.. w każdej chwili myślę o tym samym, mam ochotę na to samo, moje zasady nie ulegają ŻADNEJ zmianie.. A czy jak już spotkamy kogoś z dwoma duszami to czy da się ją pokochać w ten sam sposób? Czy da się szanować jedno jak i drugie wcielenie? Czy nasza druga strona jest nabyta, czy z biegiem czasu i zmian zachodzących w życiu ona do nas przychodzi?

Nie mam odpowiedzi na ani jedno pytanie z powyżej wymienionych, nie mam i nie znam.. Jednak męczy mnie to zagadnienie bo żyję w świecie gdzie ludzie mają dwie twarze.. Za dnia ortodoksyjni bohaterowie swojego życia, nocą zaś wielcy przegrani..

Siedząc nad morzem, wsłuchując się w szum fal, patrząc na unoszące się niczym na wietrze ptaki rozmyślam nad pojęciem wolności. Wiąże się to z tematem ‘alter ego’. Ponieważ nie możemy posiadać dwóch stron i jednocześnie być wolnymi ludźmi. Przecież jesteśmy uzależnieni od tej nieznanej nam strony.. Jesteśmy jakby przywiązani, przywiązani ciałem.

Dość tych pytań bez odpowiedzi, racjonalnych odpowiedzi. Czas na porządne rozszyfrowywanie życia. Są momenty w których czujemy, że nasz pewny, stały grunt wymywa nam sie spod stóp. Są momenty w których potrafimy tylko pytać, ale są też takie w których potrafimy znaleźć powiedzieć DOŚĆ i wciąż cieszyć się tak samo pięknym życiem. Boli mnie fakt, że ludzie , jak i ja sama nie potrafię cieszyć się z najprostszych uciech. Z uśmiechu małego dziecka, z sympatii jego matki. Z wolności jaką pokazuje mi ptak i z nieokiełznania którym wywyższa się lew. To są momenty życia których nikt nie potrafi opisać, momenty żyjące własnym rytmem, piszące własną historię.

Może wrócę do wczorajszego tematu, tematu małego dziecka. Właśnie poczułam jego uśmiech i szczęście. Jakaś niesamowita moc we mnie zawitała. Czuję się tutaj naprawdę wolna. Słuchając swojej muzyki, mogąc swobodnie pisać patrząc na niespokojne morze.. Wpadłam w swego rodzaju trans. Trans, w którym przeżywam dwa razy mocniej chwilę, a ta chwila warta jest tego.

Chciałabym tutaj umrzeć, a właściwie chciałabym umrzeć czując się wolną, wolną tak jak teraz jestem. Z  mojego serca ulotniły się zmartwienia wczorajszego dnia, a zawitała nowa nieznana mi energia.  Obym jutro też skończyła szybciej prace, chcę się tak czuć już na zawsze, każdego dnia.

No i na koniec temat rzeka, mianowicie miłość:

Otworzyłam okno i otworzyłam moje serce.. Słońce zalało cały pokój, a miłość zalała moją duszę.

For ever only Yours.  

Pierwsza lampka argentyńskiego wina za 8 złotych. Pysznego wina za tylko 8 złotych.  Nie zmienia to nic w moich rozmyśleniach, nadal czuję się wolną istotą, jak nigdy. Zastanawia mnie które momenty zmieniają nas w ludzi czujących, myślących. Mnie zmieniła ta chwila, gdy zimny wiatr muskał moje niezwykle białe ciało, chwila gdy mogłam zaśpiewać swoją piosenkę patrząc na zielonkawo-niebieskie morze, chwila gdy czułam na sobie wzrok zazdrosnych ludzi. Ludzi którzy nigdy nie doznali takiego uniesienia.

Pierwsza kawa za 8,50. Pyszna kawa za tylko 8,50. Niesamowite uczucie,  nie do opisania. Zostało mi 20 minut wolnego pisania, laptop buntuje się ale pewnie  zna chwilę w której powinnam zakończyć swoje rozważania. Na pustej baterii widzę wykrzyknik, niesamowicie mnie to drażni. Tak samo jak drażni mnie pewność siebie kobiety siedzącej w rogu opowiadającej swoim kolegom z licealnych lat o swoim idealnym życiu. Wychodzą, wychodzą na halibuta.

18minut. Zaraz przyjdzie Sylwia. Mogłaby już być. Ona jest nierozerwalną częścią mojej euforii.

15minut. Nastała piękna cisza po wyjściu tej kobiety. Melodia w tle wchodzi we  mnie, dokładnie wchodzi. Świadomie użyłam tego słowa. Wchodzi każdym zakamarkiem mojego ciała, miesza się z krwią i wędruje do serca.

12minut:  jest Sylwia.